Rozdział 8 " Ktoś Inny"

Niechętnie odchodzę od chłopaka i zaczynam wspinać się po schodach, chcąc udać się do moich „uczniów”, z którymi mam odbyć lekcję.

- Yuta… - słyszę z dołu, wiec odwracam się  i patrzę w miejsce skąd dobiegał głos. – Zobaczymy się jeszcze przed odlotem?

- To się jeszcze okaże… - odpowiadam tajemniczo się uśmiechając.

Szczęśliwa udaję się do sali, w której mają odbyć się zajęcia. Po chwili jestem już na miejscu, nie obywa się oczywiście bez podziękowań od obydwu chłopaków. Gdy tylko zaczynamy grać chłopcy non stop ze sobą rywalizują, któremu lepiej wychodzi. To w sumie nawet zabawne.

Po skończonej lekcji udaję się do szefa wytwórni zapytać o cześć naszej umowy, która jeszcze nie została rozstrzygnięta. Mianowicie, miałam tylko przez jakiś czas latać tak pomiędzy tymi dwoma państwami, potem zaś pracować tylko w Chinach, a tutaj ktoś inny.

- Wiedząc, ze trzeba to, w końcu ustalić pukam do drzwi biura. Odpowiada mi krótkie „proszę”.

- Dzień Dobry. – mówię i kłaniam się, mimo, ze nie jestem pewna czy powinnam wykonywać ten gest.

- Witam. Chciałaś czegoś Amando? – pyta szorstkim głosem, co przyprawia mnie o ciarki.

- Chodzi o naszą umowę – mówi głos przypomina mi jak jako dziecko tłumaczyłam się z czegoś rodzicom… wtedy ich obchodziłam. – Znalazł pan już kogoś za mnie?

- Tak poznasz ją jutro. Chciałbym też abyś sprawdziła jej umiejętności. – tym razem łagodzi ton głosu widząc, ze nie marnuję niepotrzebnie jego czasu.

- Dobrze w takim razie, do widzenia. – oznajmiam i wychodzę na trzęsących się ciągle nogach z pomieszczenia.

Dlaczego rozmowy z nim zawsze wzbudzają we mnie takie negatywne emocje? Ten człowiek zdecydowanie powinien być milszy dla pracowników. Mam tylko nadzieje, ze nie robi chłopakom problemów. Ciekawe co za dziewczynę wybrał sobie na nową „gitarzystkę”. Błagam niech to nie będzie jakaś debilka. Której w głowie tylko sława chłopaków. Postaram się to zresztą sprawdzić, jak tylko będę mogła najlepiej. Wiem, ze to głupie ale ja się naprawdę martwię, chociaż w sumie niema o co. Jezu, gdyby ktoś kiedykolwiek chciał spisać moje myśli, byłyby tak chaotyczne, ze nie sposób byłoby je zrozumieć.

- Amanda! – słyszę za sobą znajomy głos. Odwracam się szybko na piecie i widzę szeroko uśmiechniętego Krisa.

- O cześć! – co ten mój głos taki zdenerwowany?

- Cześć. Ej, mam pytanie… Nie chciałbyś może przyjść do nas na kolację? – pyta, mam tylko nadzieje, ze nie widzi moich lekkich rumieńców, które z prędkością światła wdarły się na moją twarz.

- Um, a nie będę przeszkadzać?

- Ami! Gdybyś miała przeszkadzać, to bym cie nie zaprosił…

- Dobrze w takim razie chętnie przyjdę. Wyślesz mi adres SMSem?

-Dobrze. Do wieczora.

- Bay, bay.

Wymieniamy się numerami i wreszcie udaję się przed budynek. Zaciągam się „Świerzym powietrzem i dzwonie po taksówkę. Już po chwili siedzę w pojeździe zastanawiając się nad sensem życia. Bo ja chyba go nie widzę. Nigdy nie pasowałam do otoczenia. Byłam inna, nie przeszkadzało mi to, ale było męczące. Mało kto rozumie moje słowa. Zresztą kiedy je wypowiadam nawet dla mnie stają się pozbawione jakiego kol wiek sensu. Jestem głupia, bardzo. Na dodatek nie tak słodko głupiutka, tylko po prostu głupia.

Z rozmyślań wyrywa mnie tylko to, ze stoję przed drzwiami mieszkania i muszę sięgnąć po klucze, ukryte głęboko w czeluściach damskiej torebki. Oto cała ja, nie pamiętam teraz nawet jak zapłaciłam kierowcy. Musze chyba zacząć ćwiczyć swój mózg bo nie będzie ze mną dobrze.

Kiedy jestem już rozebrana udaję się niemal natychmiast do kuchni, już mam robić sobie coś do zjedzenia, ale w ostatniej chwili przypominam sobie o zaproszeniu Wu Fana. Spoglądam zrezygnowana na zegarek i widzę, ze jest już po szesnastej. Szybko pisze SMS do chłopaka pytając o której mam być u nich. Po chwili dostaję wiadomość, ze o osiemnastej mam być u nich. Czyli jeszcze coś zjem…

Ucieszona biorę się za robienie sałatki. Kroję wszystkie potrzebne składniki, dodaję sosu i gotowe. Siadam przy blacie kuchennym i jem czytając jednocześnie. Akcja szybko się rozkręca, a książka niemal wciąga mnie do środka, wiec kiedy po raz kolejny spoglądam na zegarek wiszący nad drzwiami staromodnej kuchni jest już po siedemnastej.  Jeśli teraz nie przestanę czytać to nie przestanę wcale wiec lepiej zacznę już się przygotowywać do kolacji.

Szybko wkładam brudne naczynia do zmywarki wyłączając jednocześnie laptopa. Idę do sypialni po drodze włączając jakiś kanał muzyczny, bo nie lubię ciszy. Do ubrania wybieram brzoskwiniową koszulę z lekkiego materiału i szare spodnie marchewki, do tego wisior na długim łańcuchu i jestem już prawie gotowa, jeszcze tylko makijaż. Szybkim krokiem udaję się do łazienki, tam delikatnie się maluję i udałam włosy prostownica w delikatne fale. Wychodząc już z łazienki utrwalam wszystko lakierem. Biorę do ręki telefon i spoglądam na godzinę, mam jeszcze trzydzieści minut. Z lekkim zdenerwowaniem pakuję do kopertówki telefon, chusteczki i inne potrzebne mi rzeczy. W tym samym czasie dzwonię po taksówkę . Jest za dziesięć, a dorm chłopaków jest jakieś piętnaście minut drogi stąd. Idealnie. Jeszcze tylko psiknięcie perfumom, przeglądnięcie się w lustrze i mogę wychodzić. Od razu stwierdzam, że botki na koturnie ni były najlepszym pomysłem. Jak ja nie lubię wysokich butów. No ale i tak jadę samochodem wiec to raczej bez różnicy.

Po dłuższej chwili stoję przed drzwiami ogromnego mieszkania zespołu, a nogi trzęsą mi się jak galaretki. Kurde. Mogłam tu jednak nie przychodzić, mogłam coś wymyślić…

Niepewnie naciskam na dzwonek i czekam, kiedy w końcu ktoś raczy otworzyć widzę przed sobą uśmiechniętego Baekhyuna.

- Cześć! Jesteś w końcu… głodny jestem a Kyungsoo i Lay podobno przygotowali coś pysznego. – śmieje się.

 - Cześć! Co za miłe powitanie! – odpowiadam podobni jak on siejąc się, chociaż bardziej ze zdenerwowania.

W przed pokoju z ulgą zdejmuję niewygodne obuwie. Nigdy więcej, od dziś chodzę w trampkach. Jedzenie jeszcze nie jest gotowe więc chłopcy zapraszają mnie do salonu, gdzie znaczna cześć zespołu ogląda jakąś idiotyczną dramę w telewizji. Witam się jeszcze z obecnymi w salonie i siadam na kanapie obok zajętego oglądaniem Krisa. Już  po chwili z kuchni, (jak się domyślam) słychać Wołanie o pomoc. Kai i SuHo niemal od razu i bez żadnych sprzeciwów. Jeszcze rozumiem SuHo jako lider ma obowiązki, ale Kai? Naprawdę?

Zaczynam się już naprawdę wciągać w tą durnotę z telewizji, kiedy słyszę wołanie Kyungsoo.

- Kolacja gotowa!

- Uch… w końcu. – słyszę za plecami i już po chwili widzę Baekhyuna pędzącego korytarzem.

- To się nazywa gościnność. – prycha Kris ze swoją wredną miną. – Do jadalni tędy. – wskazuje i bierze mnie pod rękę niczym dżentelmen z innej epoki.

Kątem oka zerkam na ZiTao, który wygląda jakby był zły na cały świat. A temu co znowu? Zwariuję jak tak dalej pójdzie. Taki mały książę z niego…

- Tak właściwie chciałam ci coś powiedzieć. To znaczy całemu zespołowi, ale najpierw tobie! W końcu jesteś liderem. – oświadczam na jednym wdechu a ten momentalnie się zatrzymuje.

- Coś się stało? Iść po SuHo? – wyraz jego twarzy z kamiennej zmienia się w zmartwioną w tak szybkim tempie, ze zastanawiam się czy to ćwiczył.

- Nie, nie ty wystarczysz… - dopiero po chwili uświadamiam sobie jak źle musiało to zabrzmieć. – To znaczy… chodzi o to, że nie mogę uczyć i Luhana, i Sehuna. Będę musiała zrezygnować z pracy tutaj. Jutro ma przyjść dziewczyna, która zajmie moje miejsce. – jego oczy momentalnie robią się tak wielkie, że można by go niemal pomylić z Kyungsoo. Patrzy tak chwilę aż w końcu słyszę jego drżący głos.

- Odchodzisz od nas?

- Co?! Nie! To znaczy… Te wszystkie przeloty wiele kosztują, a tak jedna osoba będzie uczyć w Korei, a druga w Chinach.- tłumaczę szybko, obserwując zdenerwowanego chłopaka.

- Um. Chłopakom będzie smutno… Szkoda, ze w tym zespole nic nie jest zależne od nas. – uśmiecha się smutno.

Przytulam go delikatnie szepcząc, żeby się nie smucił, zostaję w Chinach. W końcu stwierdzam, że trzeba iść bo bo dziwnie zniknęliśmy na długo.

----------------------------------------------------

Wyszedł bardzo chaotyczny prawda? Przepraszam za to. Dziękuję za komentarze, i rady. Będę się starać pisać coraz lepiej. Następny rozdział powinien pojawić sie za tydzień. ♥ Jeśli już tu jesteście to komentujcie.

Ask

Rozdział 7 "Piekielne Oczy"

W drzwiach stał Luhan z kamienną twarzą wpatrzony w Sehuna. Mimo iż jego twarz nie wyraża żadnych emocji, w oczach gościł smutek, żal, rozdarcie…

Nie mogę dłużej patrzyć na jego smutną buźkę, więc idę do sypialni zarzucam nie siebie jakieś ubrania i wychodzę zostawiając ich samych w mieszkaniu. Nie dość, że cały dzień będę się nudzić, to jeszcze nie mogę się wylegiwać przed telewizorem.

No ale czego się nie robi dla… przyjaciół? Nie ma to jak przyjaźń po miesiącu znajomości. Czyżby przeznaczenie?

Już po dziesięciu minutach marszu jestem na jakimś placu zabaw , zrezygnowana siadam na huśtawce. Co ja teraz będę cały dzień robić? Co prawda mam iść do pracy ale jeszcze nie teraz i pewnie nie pójdę jeśli im nie przejdzie…

Spoglądam na przejrzyste niebieskie niebo, tylko niektórych miejscach przesiane białymi obłokami. Jak na zimę to strasznie tu ciepło… Po chwili zaczyna dzwonić telefon. Spoglądam na wyświetlacz przy okazji widząc, ze jest już po 10:00 i odbieram połączenie.

- Cześć, tutaj Tao – słyszę po drugiej stronie.

- Cześć! – odpowiadam, a humor momentalnie mi się poprawia.

- Ym… Mam pytanie… - zaczyna nieśmiało.

- Śmiało! O co chodzi?

- Nie wiesz Mozę co z Lulu i Sehunem? – pyta szybko, jak gdybym miała za niego na to nakrzyczeć.

Tak właściwie właśnie okupują moje mieszkanie, a ja błąkam się po Seulu… - informuję smutnym głosem.

- Naprawdę? – słyszę w jego głosie wyraźne, zdziwienie i zadowolenie.

- Przyjdź do biura. Przyjechaliśmy rano z Luhanem i jak na razie mamy wolne.

- Dostaliście wolne?! – tym razem to ja nie-dowierzam słowom chłopaka.

- Musieliśmy… Zresztą wyjaśnię ci później… -ostatnie słowa wypowiada jakby znudzony. – Jesteś daleko?

 - Nie, zaraz będę na miejscu. – oświadczam i idę powoli ulicą.

Przez cała tą dziesięciominutową „wędrówkę” rozmawiam z chłopakiem. Wydaję się być jakiś przybity. Kiedy jednak pytam czy wszystko jest w pożarku, twierdzi, ze nic się nie stało… Gdyby chciał powiedziałby… prawda?

Wchodzę do budynku, gdzie już na mnie czeka uśmiechnięta od ucha, do ucha Panda. Podchodzi do mnie i od razu mocno przytula na powitanie.

- Przesuń się kochasiu, ja też chce się przytulić. – słyszę zaraz przy uchu głos z Krisa, z którym nie zdążyłam się jeszcze przywitać.

Odrywam się więc od Tao i przytulam każdego po kolei. Rozmawiamy chwilę, chłopcy wypytują o Luhana i Sehuna, ale stwierdzam, że jeśli będą chcieli to sami im opowiedzą.

- Amanda ma rację… - przyznaje SuHo. Nie powinniśmy się wtrącać, najważniejsze, żeby się pogodzili.

Przytakujemy zgodnie i zapada cisza, każdy myśli o czym innym.

Moją głowę ciągle zaprzątają słowa Krisa… o co mu chodziło, z tym kochasiem… Pewnie.. Nie! To niemożliwe! Mój mózg chyba ma zamiar zabawiać się moim kosztem całe życie. To, że sama przed sobą stwierdziłam, że nic już nie czuję do Arona, nic nie znaczy.  Nie musze od razu kogoś mieć. Tak po za tym, Tao wyraźnie ucieszył się kiedy powiedziałam, że nie traktuję go w ten sposób. Albo udawał…

- Idziemy coś zjeść? - słyszę tuż przy uchu co wywołuje u mnie dreszcze.

- Um. – tylko na tyle mnie stać w tej chwili.

Kątem oka widzę podejrzliwy wzrok Krisa. O co temu chłopakowi chodzi?

Już po chwili czuję jak ktoś łapię mnie za rękę i ciągnie na zewnątrz. Idziemy tak chwilę, aż wreszcie wchodzimy do małej kawiarni, która wyglądem zupełnie nie pasuje do reszty Seulu. Wygląda jak gdyby stała tu od wieków a dookoła niej zostało wybudowane całe miasto. Uśmiecham się delikatnie widząc to wszystko i po chwili zajmuję stolik. Prawie jak u cioci… Tak przytulnie.

- Kiedy jedziecie? – pytam ochrypłym głosem patrząc na obrazy, powieszone na ścianach dookoła.

- Jutro rano prawdopodobnie. – oznajmia cicho. – Zjemy coś? – słysząc jeo pytanie niemal wybucham śmiechem.

- Nie posiedzimy tu trochę, a potem wyjdziemy. – oświadczam głosem, w którym wyraźnie słychać sarkazm, jednak chłopak do końca waha się czy mówię szczerze. – Żartowałam.

- Uff… już myślałem, że ty tak serio… - śmieje się, a ja spoglądam mu w oczy…

NIE. Te oczy. Czarne węgielki nawiedzające mnie co noc w snach. Za co? Znów to cholerne uczucie, przez które nie mogę się ruszyć, tylko tym razem nie chcę uciekać. Te oczy nie są straszne, w tych snach też nie były. Są raczej zaniepokojone i… smutne?

- Yuta? Wszystko w porządku? – pyta cicho, łącząc powoli nasze dłonie razem.

- Ta-tak… tylko coś sobie przypomniałam… już dobrze. – uśmiecham się do niego sygnalizując, ze naprawdę „jest dobrze”.

- To co zjemy? –pyta po raz kolejny.

- Um… nie znam się, ty cos wybierz. – korzystając z okazji wyswobadzam, rękę z ucisku.

Jemy w spokoju i ciszy. Czasem tylko, ktoś coś powie. Nie dość, zę tyle się dzieje to teraz będą prześladować mnie te piekielne oczy, które nie dają mi spać. Muszę przestać… przecież to, ze on bardzo często mi się śni jeszcze nic nie znaczy, prawda? Mózgu dlaczego mi to znowu robisz?

Wzdycham w końcu, i odkładam pałeczki, na miejsce obok talerza. Postanawiam popatrzeć jak je Tao. Od niedawna blond kosmyki opadają mu delikatnie na czoło. Podobają mi się jego włosy. Dobra no cały mi się podoba. Ale tylko z wyglądu! Chociaż nie z charakteru też jest super, mimo, ze czasem zachowuje się jak rozchwiana emocjonalnie nastolatka. Kurde! Tak czy siak, on nie podoba mi się w ten sposób!

- Yutaa… - dopiero teraz zauważam , ze chłopak już od dawna nie je. – Przerażasz mnie kiedy tak patrzysz.

- C-co?! – krztuszę się herbatą, którą akurat piję.

- Nie, nic… - śmieje się pod nosem, patrząc na mnie jak ojciec na dziecko, które popełniło jakiś głupi błąd. – Już skończyłaś? – pyta.

- Tak, w sumie musze już iść, mam gitarę w domu, a za pół godziny lekcję. – odpowiadam smutna, wiedząc, ze jeśli zaraz nie wyjdę to się spóźnię.

- A nie miałaś mieć dziś wolnego?

- Tak miałam, ale wujek i menager „K” zarządzili, ze skoro już tu jesteście to zrobię lekcję z Luhanem i Sehunem razem. Mam tylko nadzieję, ze się pogodzą, bo sobie nie poradzę.  – ostatnie zdanie wypowiadam tak cicho, że tylko ja je słyszę i zakładam płaszcz.

- Pójdę z tobą i tak chyba idziesz obok biura. – z westchnieniem podnosi się z miejsca i podchodzimy do kasy.

Chcę zapłacić za siebie, ale chłopak nie pozwala mi nawet wyciągnąć portfela z torebki.

Wychodzimy z kawiarni, do której wrócę jeszcze wiele razy. Rozglądam się dookoła, nagle zaczyna dzwonić mój telefon, którego jak zawsze nie mogę znaleźć. Kiedy trzymam go już w ręce na wyświetlaczu widzę uśmiechniętą buzię Luhana, co oznacza, ze to chłopak dzwoni. Szybko odbieram ciekawa czy wszystko się ułożyło.

- Słucham? – mówię i czuję jak ktoś chwyta mnie za rękę i ciągnie w stronę przejścia dla pieszych.

- Cześć! – słyszę po drugiej stronie głos Sehuna.

- Cześć  Hunnie! Chciałeś coś? – pytam uśmiechając się na dx wiek jego wesołego głosu.

- Tak! Sprawiliśmy ci dużo kłopotu, wiec wziąłem twoją gitarę do firmy, możesz przyjść od razu tutaj! Mieszkanie zamknęliśmy to znaczy ten… najpierw pożyczyliśmy sobie coś do zjedzenia mam nadzieję, ze się nie gniewasz… - ostatnie zdanie wypowiada jak dziecko, które boi się, że mam na nie nakrzyczy.

- Spokojnie nic się nie dzieje. Dziękuję, ze wziąłeś tą gitarę bo znając życie to bym się spóźniła. – uspokajam chłopaka.

Rozłączam się i patrzę niepewnie na rękę Pandy splecioną, razem z moją w uścisku. Jednak nic  tym nie robię, ponieważ ciepło jakie bije od chłopaka jest bardzo miłe.

- Tao… Tak właściwie jak to jest, ze latacie tam i z powrotem samolotami, ja zresztą też. Przecież to się zupełnie nie opłaca.  – oświadczam nagle czując, ze powinnam przerwać tą cisze.

- Ymm… Tak właściwie, loty mamy prawie za darmo, bo reklamujemy te linie lotnicze. – informuje i dodaje cicho – Zresztą tak jak wszystko dookoła.

- A więc to tak… - wzdycham

Cisza. Dlaczego to, ze ktoś trzyma mnie za rękę wywołuje u mnie takie emocje i palpitacje serca? Co gorsza mój mózg postanowił pomyśleć o naprawdę dziwnych rzeczach. Musze się ogarnąć i zacząć rozmowę, bo zaraz ucieknę gdzieś daleko i zakopie się trzy metry pod ziemią.

- Em… Szybko się w sumie pogodzili… - brawo Amanda bardzo kreatywne.

- Oni tak zawsze… dobrze, ze pomogłaś, bo by się pewnie kłócili aż zespół by się rozpadł, albo ktoś w końcu zareagował. A ja wtedy zapewne wylądowałbym na ulicy, musiałbym walczyć o jedzenie… - zaczął swój wywód, ale przerwałam mu czując, ze ma się na dłuższą przemowę.

- Dobra, dobra. Odwdzięczysz mi się kiedyś za to, zę nie wylądowałeś na ulicy. – śmieje się patrząc w oczy  chłopaka.

- Na pewno… Jesteśmy! – woła wesoło.

- O nareszcie… - oddycham z ulgą i zerkam instynktownie na nasze splecione place.

Chłopak jednak nie ma zamiaru mnie puścić. Wręcz wciąga mnie za sobą do środka. Na szczęście w hallu nikogo nie ma , wiec obeszło się bez głupich docinek.

- Ym… ja już musze iść. – mówię cicho.

- To cześć. – odpowiada podobnym tonem i delikatnie puszcza moja dłoń. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`

Przepraszam. Wena powróciła i za tydzień będzie kolejny rozdział. Przepraszam za błędy i proszę jeśli czytacie, to komentujcie, krytykujcie, i co tylko chcecie, ale zostawcie po sobie ślad. Dziękuję za wszystkie rady ^m^

Rozdział 6 "Mam jeszcze godzinę"

W domu jestem o trzynastej. Pakuję ostatnie rzeczy i czuję coraz większe zdenerwowanie. Nigdy nie lubiłam wysokości a samoloty to koszmar. Jeszcze na dodatek nie mogę za-jeść stresu, bo przegryzłam sobie policzek ze zdenerwowania. Ze zrezygnowaniem włączam laptopa i przeglądam Facebooka. Jak zawsze mnóstwo śmiesznych obrazków i nic poza tym.

Około godziny czternastej rozbrzmiewa dzwonek do drzwi. Oznacza to tylko jedno, została mi godzina. Wyłączam szybko stronę i idę do przedpokoju. Spoglądam jeszcze tylko przez wizjer i otwieram gościom.
- Cześć. – mówię do Luhana… i Tao, który z radością przekracza próg mojego mieszkania.
- O czym chciałeś porozmawiać?- pytam uśmiechając się delikatnie do chłopaka stojącego przede mną.
- Ym… Wolałbym raczej na osobności… A ten tu – mówi wskazując na Tao – uparł się, że przyjdzie ze mną.
- Nic się nie stało. Porozmawiamy u mnie w pokoju. – prowadzę chłopaka do mojej sypialni, zostawiając pandę samą w salonie.

- No wiec, co się stało? – pytam siadając na łóżku.

- No, bo ten… widzisz… Sehun jak tu był to zostawił bransoletkę… i ten… mogłabyś mu ją przekazać? Najlepiej tak, żeby nikt się o Ym nie dowiedział.

- Pewnie, ze przekaże! – odpowiadam mu wesoło. – I obiecuję, że nic nikomu nie pisnę.

Chłopak wdzięcznie mnie przytula i podaję kopertę, w której zapewne mieści się owa błyskotka. Wychodzimy i kierujemy się do salonu, gdzie Tao przez cały czas ogląda mój ulubiony serial Reckless Family. Chłopcy jeszcze tylko życzą mi udanego lotu i wchodzą.

Wszystkie bagaże przenoszę do przedpokoju, i z niecierpliwością czekam na przyjazd wujka. Tan pojawia się dopiero o 14:30.
Potem wszystko dzieję się jak dla mnie w zwolnionym tempie. W samolocie zostają koło mnie tylko ci najbardziej wytrwali a stewardessa musi mnie przez cały czas zabawiać rozmową, bo strasznie panikuję. Kiedy samolot, w końcu ląduje, wychodzę z pokładu, jako jedna z pierwszych osób.

Przed budynkiem już na mnie czeka manager EXO-K.
- Cześć! – rzucam już wesoło do mężczyzny, który wbrew pozorom, jest niewiele starszy ode mnie.

- Dzień Dobry… - odpowiada z lekkim uśmiechem na ustach.

- Mam teraz zajęcia? – pytam, kiedy mężczyzna próbuję złapać taksówkę.
- Tak, ale pojedziemy jeszcze do ciebie, do mieszkania.  – informuje – za to jutro masz wolne, chłopcy trenują cały dzień.

W mieszkaniu szybko idę wziąć prysznic, maluje się, robię niedbałego koka, i ubieram się.  Jest już po dwudziestej, ale się czuję po tej podróży. Pół godziny później jestem już po budynkiem SM. Kieruję się niemal natychmiast do naszego miejsca spotkań czyli Sali tanecznej. Tam zastaję już pogrążonego w myślach Sehuna.

- Uśmiechnął byś się czasem! – śmieje się, co wyrywa go z zamyślenia.

- Nie ma się z czego cieszyć… - szepce pod nosem – Ale to nie ważne. Nie miałem ostatnio czasu na ćwiczenie, wiec mogłem trochę zapomnieć.

- Nie ma sprawy. Mam coś dla ciebie. – oświadczam wyjmując kopertę z futerału i podając ją chłopakowi.
Tan niepewnie bierze ją do ręki i przygląda się jej dłuższą chwilę. Po tym czasie oddaje mi ją z powrotem.

- Możesz mu to oddać – mówi pewnie ale głos łamie mu się nieznacznie.

- Nie jestem tragarzem. Jeśli tego nie chcesz to sam mu to oddasz. – odpowiadam równie pewnie.

Przez cały czas chłopak jest podenerwowany i cichy. W sumie nawet nie reaguję na moje słowa.

- Sehun… - mówię w końcu bo nie potrafię wytrzymać  - Prawie się nie znamy, ale gdybyś chciał pogadać…

- Dziękuję, ale muszę sam to przemyśleć, odezwę się jak tylko będę czegoś potrzebował.  – informuje jeszcze i kończymy lekcję.

Szybko się zbieram jest już późno i dzwonię po taksówkę. Za jakieś dziesięć minut siedzę na kanapie z książką w ręku. Jednak nie ona zaprząta moje myśli.  Zdecydowanie zbyt bardzo przejmuję się dziwnym zachowaniem chłopaków. Mogłam w sumie zostać w Chinach i tak mam teraz dzień wolnego.

Tymczasem jestem w Seulu. Jeszcze bardziej obcym  niż Pekin. Na dodatek… wiem, że on tez tu jest. Niedaleko.  Wystarczy, że przez Chile zacznę o tym myśleć a od razu czuję rozdzierający od środka ból w okolicy serca. Powinnam już dawno zapomnieć. O nim… Gdyby on wtedy nie wyjechał… Nie byłoby mnie tu. Byłabym szczęśliwa w Los Angeles. W mieście aniołów. Moim mieście.

Aron. Jedyna osoba w całym wszechświecie, która mnie poznała. Wie czego się boję, co mnie cieszy, ile łyżeczek cukru sypię do herbaty, umie mnie pocieszyć, potrafi sprawić, ze przestaję płakać. A raczej potrafił… Już go nie ma, robi karierę w konkurencyjnej wytwórni. Tuż obok. Pewnie nawet nie pamięta, ze istnieje.

Zdecydowanie musimy wynaleźć maszynę wymazującą pamięć, coś jak w filmie „Faceci w Czerni”. Czas zacząć od nowa, już nie chce wracać do tego co było.  Pewnie jeśli bym go teraz zobaczyła, powiedziałabym „cześć i poszła dalej. Bo człowiek musi iść na przód i nie patrzeć za siebie. Inaczej nie będziemy prawdziwie szczęśliwi, a będziemy jedynie żyli z wspomnieniami szczęścia.

Przewracam się na drugi bok, odkładam książkę, na stolik i zasypiam spokojnie. Nadszedł czas, w którym pogodziłam się z przeszłością. Przytuliłam ja i powiedziałam, ze będę tęsknić.  Należało to zrobić już dawno temu.

Pierwszy raz od dłuższego czasu miałam bardzo przyjemny sen. Huśtałam się wysoko na dziecinnej huśtawce, w jednym z parków w Londynie. Jak małe dziecko śmiałam się głośno i cieszyłam chwilą.

„ It might seem crazy what I’m about to say Sunshine she’s here, you can take a break I’m a hot air balloon that could go to space With the air, like I don’t care baby by the way”  słyszę tuz przy uchu. To mój telefon. Odbieram szybko połączenie chcąc pozbyć się denerwującego dźwięku. Pewnie by mnie tak denerwował, gdyby nie to, że jest trzecia w nocy.

- Słucham.

- Amanda? Tutaj Sehun, przepraszam, że tak późno  , ale chciałem pogadać… - tłumaczy łamiącym się głosem chłopak.

- Ym? Tak przez telefon? O trzeciej nad ranem? – pytam.

- Tak właściwie to stoję pod drzwiami… - zaczyna nieśmiało – ALE JEŚLI NIE MASZ OCHOTY GADAĆ, TO JA PÓJDĘ!  - krzyczy tak głośno, ze zamiast słyszeć go w telefonie, słyszę  w korytarzu.

- Nie… Poczekaj… już idę.. aaa… - ziewam mocno i wstaję idąc do przedpokoju. Otwieram bez wahania i widzę zapłakanego blondyna.

- Ejj… coś się stało? – pytam wpuszczając go do środka.

Tan nie odpowiada tylko przytula mnie mocno i ciągle płacze. Zamykam drzwi nogą ni odrywając się od chłopaka. Stoimy tak dłuższa chwilę, chłopak cały czas łka i przechodzą go okropne dreszcze. Powtarzam tylko: „Już dobrze.” Starając się go uspokoić. W końcu się trochę uspokaja, dosuwa i przeciera łzy rękawem bluzy.

- Co się dzieje? -  pytam spokojnie po raz drugi, prowadząc go do salonu.

- Ja… ja pełniłem okropny błąd – szepce przez łzy.

- Wszyscy popełniamy błędy Sehun… powiedz co dokładnie się stało?

- Em… No ba… ja… no wiesz… Ja byłem… no i Luhan… no wiesz… - stara się mówić a jego policzki robią się coraz bardziej czerwone.

- Spokojnie mów dalej.

- Słysząc, że nie jestem jakimś homofonem, zaczyna dalej opowiadać.

- No i ja… powiedziałem mu, ze nie chce go więcej widzieć. Myślałem, ze to nie ma sensu. Oczywiście wcześniej pytałem o radę moich hyungów, oni twierdzili, że jestem głupi skoro chce tak postąpić. I teraz widzę, ze mieli rację. Tylko, że… my się prawie nie widujemy…

- Kiedy naprawdę się kogoś kocha, nic nie jest w stanie zniszczyć tej miłości. Nawet kilometry. – mówię bardziej do siebie niż do niego.

- Tylko co ja mogę teraz zrobić? Oddał mi bransoletkę, którą dałem mu rok temu a w liście napisał, że widocznie tak musi być i on nie będzie mnie do niczego zmuszał. Ja… ja nie mam pojęcia co teraz będzie. Bez niego nie potrafię normalnie funkcjonować.

Znów zaczyna płakać a ja tylko go przytulam. Nie mam pojęcia co zrobić, nie jestem zbyt doświadczona.

W końcu proponuję chłopakowi nocleg. Układam mu pościel na kanapie a sama idę do sypialni. Bez większych przemyśleń wykręcam numer do wujka i proszę go o pomoc. Ten na początku bardzo zaspany, w końcu zgadza się na wszystko. Około czwartej nad ranem zasypiam. Budzi mnie dopiero dzwonek. Szybko zeskakuję z łóżka i idę do drzwi, które już otworzył Sehun…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`

Przepraszam za literówki i błędy ;; Dziękuję za każdy komentarz to bardzo motywujące :) Staram się pisać często ale mam teraz dożo na głowie :)

Rozdział 5 "Rodzimy"

Co za nudny wieczór, zresztą jak każdy w moim wykonaniu. Ale czego można się spodziewać po dziewiętnastolatce w mieście, którego zupełnie nie zna. Koniecznie musze sobie kupić kota. Tak. Kot to całkiem dobry pomysł, nie będę sama i mieszkanie będzie weselsze. Tylko jak ja go nazwę? Mam pomysł! Po japońsku kot to Neko, wiec nazwę mojego kotka Neko. Jestem geniuszem. Dobra plan już jest, teraz trzeba zdobyć kotka.
Przypominam sobie, że miałam oglądać występ, nie uśmiechało mi się to, ale czego się nie robi dla… no właśnie dla kogo? Mimo, że lubię ich muzykę to oglądanie koncertu w telewizji jest nudne.
Jednak oglądam i ku własnemu zaskoczeniu, podoba mi się. To nie jest występ jakie widziałam wiele razy w Anglii, jest naprawdę widowiskowo, a chłopcy dają z siebie wszystko. Choreografie zapierają dech w piersi i zastanawiam się jakim cudem nie połamali sobie kręgosłupów. Ten zespół jest zadecydowanie nie z tej planety. Jak oni mogą być tak idealni i różnorodni. Jeszcze dwa lata temu nazwałabym ich bandą zniewieściałych nastolatków ale na szczęście mój światopogląd zmienił się od tamtego czasu. Teraz bardzo boli mnie to jaka była kiedyś, godziny w parku spędzone przy piwie i fajce dają o sobie znać. Mało obchodzili mnie inni ludzie, a to dlatego, ze ja nie obchodziłam ich. Byłam tylko jednym z wyrzutów społeczeństwa.
Ale to już przeszłość, on mnie zmienił, nauczył, że ludzi nie wolno dzielić na tych złych i na tych jeszcze gorszych. Nie podziękowałam mu nawet bo nie miałam kiedy. Już nigdy tak nie będzie… Może być inaczej, lepiej, gorzej, ale nie tak…
Nim zdążyłam się zorientować chłopcy stali już gotowi do finałowej piosenki, czyli „Wolf”. Byli tylko w szóstkę mimo to widowisko po raz kolejny zapierało dech w piersiach. Zresztą odkąd tylko usłyszałam tą piosenkę , skradła moje serce. Opowiada cudowną historię, a chłopcy przekazują poprzez nią takie emocje…
Wszystko co piękne kiedyś się kończy , pożegnali się z publicznością i równym rządkiem zeszli ze sceny. Zaspana już porządnie, spoglądam na zegarek i spostrzegam, ze jest już po dwudziestej trzeciej. Przez cały czas jadałam popcorn, wiec odpuszczam sobie kolację. Wyłączam z wolna telewizor i wlokę swoje zwłoki do łazienki. Tam zdejmuję z siebie ubrania, rozpuszczam niedbałego koka i wchodzę pod prysznic. Ciepła woda działa na mnie kojąco i uspokajająco. Mogłabym tak spędzić wieczność, ale streszczam się, bo jestem już bardzo zmęczona. Szybko się wycieram , robie wszystko to co, robią dziewczyny w moim wieku po wyjściu z pod prysznica, czyli nakładam kremy, maseczki i inne. Ubieram się w końcu w mięciutką piżamkę, a następnie udaję się do sypialni. Zanurzam się w cieplutkiej pościeli usypiam.
Jednak dzieje się to co zwykle, sen mam bardzo niespokojny. Znów śnią mi się te osoby w czarnych kostiumach, i oczy… Mam ważenie, ze nigdy nie będę mogła się od nich uwolnić. Najgorsza była świadomość, że śnię i nie mogę się obudzić. Codziennie rano budzę się przerażona, chyba zacznę chodzić do terapeuty, bo przeszłość zostawiła ślad na mojej psychice, a może to przyszłość… Ciągłe złamania, rozcięcia, rany, bójki sprawiły, ze boję się naprawdę wielu rzeczy. Zniszczyła mnie moja głupota. Dobrze, że dokładne dobrze, ze dokładanie dwa lata temu powiedziałam sobie dość. Co prawda miało mnie teraz nie być na świecie, ale ostatecznie wyszło dobrze. Ja to mam szczęście…
Z rezygnacją podnoszę się do pozycji siedzącej przypominam sobie, że dziś dzień lotu. Koreo nadchodzę! Jak ja nienawidzę tego czegoś, na co inni mówią samolot. Nie mogłabym jeździć pociągiem, czy coś?
Podskakuję na łóżku, słysząc dzwonek swojego telefonu. Spoglądam na wyświetlacz  widzę zdjęcie cioci. Mimo wolnie uśmiecham się do ekranu. Jak ta kobieta pozytywnie działa na ludzi.
- Słucham? – ziewam wesoło do telefonu.
- Cześć Yuta. Śpisz jeszcze? Miałaś przyjechać przed odlotem. – wyrzuca z siebie słowa z prędkością światła, przez co mój świeżo obudzony mózg, nie może przez chwilę zrozumieć.
- Ahh… tak, będę za półgodziny. Lot mam i tak mam dopiero o piętnastej. – odpowiadam wstając z łóżka i jedną ręką ścieląc łóżko.
- Dobrze, czekamy. – pik… pik…
Jaka ona jest w gorącej wodzie kąpana…
Kończę układać pościel na łóżku, biorę do ręki ubrania i udaję się do łazienki. Tam biorę szybki prysznic, robię delikatny makijaż, ubieram się i wychodzę. Nie jem śniadania, bo mój żołądek niespecjalnie lubi przyjmować jedzenie z rana, a dziś mam lot, którego nie chciałaby spędzić w ubikacji.
Dzwonię po taksówkę i jadę do nich. Umówiłam się wczoraj z ciocią, że potem z wujkiem pojadę po bagaż. Zresztą nie mam go dużo, więc to nie powinien być problem.
Jakieś piętnaście minut później jestem już pod domem rodziców. Ucieszona wysiadam i płacę mężczyźnie za przejazd.  Oprócz tego kota, musze zrobić sobie prawo jazdy i kupić samochód.
Dzwonię do drzwi i czekam chwilę, aż ciocia je otworzy. Ku mojemu zdziwieniu otwiera zdenerwowany wujek.
- Co się stało?! – pytam od razu wiedząc, ze cos jest nie tak.
- Nic, po prostu Xianmei rodzi. – oznajmia i musze go podtrzymać, bo prawi się przewraca.
Nie czekając nawet, aż mu się poprawi wychodzę z przedpokoju i idę do sypialni, gdzie zastaję ciocię.

- Dzwoniliście po karetkę? – pytam bez zawahania.
- Tak zaraz mają być! – odpowiada wujek doczołgując się do sypialni.
- Jak tak na ciebie patrzę to, chyba zostanę lesbijką! – mówię do cioci, co nieco rozluźnia atmosferę.
Kiedy już otrząsam się z początkowego szoku idę do łazienki, gdzie w gorącej wodzie moczę ściereczkę, następnie wracam do pokoju i przykładam jej mokry materiał do czoła. Już po chwili przyjeżdża karetka. Ciocia jedzie z nimi, a ja z wujkiem. Taki macho a boi się rodzącej kobiety. W sumie boję się z nim nawet jechać tym samochodem.
- O której masz samolot? – pyta kiedy zatrzymujemy się przed szpitalem.
- O piętnastej dopiero, musze być na lotnisku. – mówię niemal wybiegając z samochodu.
Nie słyszę co mówi, bo od razu udaję się na recepcję. Pani odsyła mnie do Sali numer 113, na piętrze. Denerwuję się nieco mniej od tego rozhisteryzowanego trzydziestolatka, co pozwala zachować mi trzeźwy umysł. W sali zastaję lekarza, oraz ułożoną już wygodnie kobietę. Ginekolog twierdzi, ze wszystko jest w normie i nie ma powodu do obaw, mimo ze poród zaczął się trochę za wcześnie. Siadam na krzesełku obok łóżka i staram się puszczać mimo uszu krzyki kobiety.
Kiedy patrzę na biednego mężczyznę, zmagającego się ze zmianami nastroju kobiety, słyszę dzwonek mojego telefonu. Spoglądam na wyświetlacz, niechętnie przerywając sobie seans.

9:30 Pekin, China.
Co tam? Zdenerwowana przed lotem?
~Tao

Uśmiecham się do ekranu i szybko odpisuję.

9:33 Pekin, China.
Właśnie rodzimy, lot jest dopiero o 15:00.
Może jeszcze zobaczę malutką *^*
~Yuta

Podnoszę głowę z nad wyświetlacza i widzę, że po raz kolejny przyszedł do nas lekarz. Szybko zarządza, ze to już czas i zabiera ciocie na blok. Wujek zakłada ubranie ochronne i też się tam udaję. Ja postanawiam zostać bo znając życie pewnie by, zemdlała. Nie jestem odporna na takie rzeczy, a nie moną mają zajmować się lekarze. Po raz kolejny słyszę dzwonek, co od razu mnie w jakiś tajemniczy sposób uspokaja.

9:40 Pekin, China.
Powodzenia przy porodzie.
Luhan coś od ciebie chciał, mogę dać mu twój numer?
~Tao

Dziwi mnie nieco druga cześć wiadomości ale zgadam się, w końcu to może być poważnego. Zdenerwowana chodzę po korytarzu nie wiedząc co ze sobą zrobić. Dlaczego ja do cholery tam z nimi nie poszłam? Co tam się dzieje?
Moje histeryczna odruchy i myśli po raz kolejny przerywa telefon, obwieszczając, że przyszła nowa wiadomość.

10:10 Pekin, China.
Cześć Amanda! Mam do ciebie prośbę, moglibyśmy się zobaczyć
przed twoją podróżą? Odezwij się!
~ Luhan

Strasznie zadziwia mnie to co czytam, więc chwilę trwa zanim przetworzą informacje. W końcu jednak się namyślam pisze, że możemy się zobaczyć u mnie o 14:00.
Stoję tak nie wiedząc co ze sobą zrobić, aż w końcu z sali wychodzi lekarz, wszystko przebiegło prawidłowo i mogę zobaczyć mała i rodziców. Zanim jednak to się stanie spoglądam na małą przez szklane drzwi po mieszczenia i piszę jeszcze ostatniego SMS-a.

10:40 Pekin, China.

Urodziliśmy się! Już po nerwach… no może oprócz tego lotu,

On będzie… bardzo stresujący. Załączam zdjęcie malutkiej!

~ Yuta

Resztę czasu wolnego spędzam razem z opiekunami… razem z rodziną. Mimori okazuje się być miniaturką dziecka. Ciekawe czy moje dzieci też będą takie słodkie. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`

Przepraszam, ze tak długo ;_; Nie mogę zmusić się do pisania, a mam tyle na głowie...

Mam do was pytanie, chciałyście jakieś One Shoty na blogu? :)
Przepraszam za wszystkie błędy ;;
Wiem, ze dziecko w linku jest za duże, ale jest takie słodkie i kochane, ze nie mogłam się powstrzymać ( i innego nie znalazłam) :)

Rozdział 4 "Jeszcze nie teraz"

Spoglądam przez wizjer i widzę uśmiechniętą Pandę, która już na mnie czeka. Otwieram drzwi i odwzajemniam uśmiech.
- Cześć  - mówię wesoło.
- Cześć. – odpowiada i wchodzi do środka.
- Dasz mi jeszcze chwilkę, bo trochę sobie zaspałam.
- Pewnie.

Prowadzę go do salonu, a sama biegnę ile sił w nogach biegnę poprawić makijaż, włosy, spakować wszystko do torebki, i sprawdzić, czy wszystko jest powyłączane. Kiedy jestem już pewna, że wszytko zrobiłam, idę jeszcze do sypialni. Podchodzę do szafki nocnej i wyciągam z niej małe pudełeczko. Ze środka wyciągam delikatną bransoletkę, malutką literką „A” na przedzie, zdobioną malutkimi fioletowymi kamyczkami. Nie potrafię zapomnieć, nawet teraz. Tao to cudowny kolega, ale chyba tylko kolega, jeszcze nie teraz…

- Możemy iść. – mówię wchodząc do salonu, ale mój głos dochodzi do mnie jak gdyby z drugiej strony chmur.
- Coś się stało? – pyta zaniepokojony, ale ja tylko kręcę głową, z nikłym uśmiechem na Ustach.

Wychodzimy z domu, a ja powoli wybudzam się z letargu, jaki wzbudziła we mnie, mała błyskotka. Pamiętam jakby to było dziś. Ten park, ci ludzie, ta ławka. Dzięki niemu zaczęłam się uśmiechać. Pierwsze wakacje, ciocią i wujkiem. Jego ojciec był przyjacielem wujka, co tylko pogłębiło naszą relację. Ale w końcu się skończyło, on musiał wyjechać, do Korei. Chciał robić karierę…  I wtedy podarował mi ą bransoletkę.

- Ami! O czym tam rozmyślasz? – z pyta uśmiechając się, i patrząc mi prosto w oczy.
- O tym co wszyscy, o przeszłości. – odpowiada odwzajemniając uśmiech – A tak właściwie to dokąd idziemy?
- Niespodzianka.
Po tych tajemniczych słowach rozmawiamy luźno o wszystkim i o niczym. Chłopak opowiada mi o życiu w zespole, o tym jak się do niego dostał, o męczących treningach, rozstaniu z rodziną. Kiedy mówi o tym ostatnim, dochodzę do wniosku, że dla niego to męka, a dla mnie błogosławieństwo, jaki ten świat jest dziwny…
- Dlaczego mi to tym mówisz? – pytam nagle, zanim zdążę ugryźć się w język. 
- C-co? – jego oczy rozszerzają się do rozmiaru oczu D.O. – Bo… ty opowiedziałaś mi swoją historię, i jesteś bardzo dobrym słuchaczem. – kiedy to mówi uśmiecham się szeroko.

- Jesteś kochany… - stwierdzam cicho i czochram jego kruczo-czarne włosy. – A powiesz mi dokąd idziemy?
- Nie. – brzmi tak stanowczo, że postanawia odpuścić sobie to małe śledztwo. – Ale chyba lubisz naturę?
- Tak… na pewno bardziej niż dach wieżowca, jeśli o to pytasz, choć i do tego zdążyłam przywyknąć.
- Zauważyłem. Ostatnio nawet nie krzyczałaś z przerażenia. –śmieje się.
Jesteśmy w centrum, wiec pojechać metrem na przedmieścia. Kupujemy bilety ( a raczej on kupuje, bo ja nadal nie potrafię się z tym obchodzić) i wsiadamy. Czuję na sobie spojrzenia wszystkich w przedziale, ale nawet mi to nie przeszkadza. Wysiadamy w części miasta, której zdecydowanie jeszcze nie widziałam.
- Teraz się trochę przejdziemy, tylko uważaj bo Sb trampki pobrudzisz. – czy jemu przeszkadza to, że noszę trampki w ziemie?
Idziemy żwirowaną i dobrze zadbaną dróżką, kiedy zauważam, pierwsze wirujące dookoła płatki śniegu. Przypominają mi malutkich ludzi tańczących idealny układ taneczny. W oddali zauważam niebieską nieporuszającą się tafle wody. Prawie jak lustro odbija w sobie wszystkie rzeczy znajdujące
 się w pobliżu. Jesteśmy już pod skarpą , w której płynie niczym nie zmącony bieg rzeki kiedy Tao niespodziewanie się odzywa.
-Chcesz zejść na plaże? – pyta zapatrzony w dal.
Nie raczej nie… - mówię piskliwym głosikiem, jak zawsze kiedy się boję. Nie dość, ze wysoka skarpa, to jeszcze woda.
- Tylko mi nie mów, że boisz się wody! Kurwa! Wiedziałem, ze z tą niespodzianką to zły pomysł, mogliśmy iść na lody, albo do wesołego miasteczka, ale nie… bo ja idiota musiałem wziąć cię nad rzekę… - skończywszy swój monolog siada na białe już od śniegu ziemi i chowa twarz w dłonie. Mimo woli uśmiecham się delikatnie na ten widok.
- Tao… - mówię cicho , klękając przed chłopakiem. – Nic się nie stało… To najpiękniejsze miejsce w jakim byłam. I szczerze mówiąc to… boję się wesołych miasteczek.
- Czego ty się nie boisz? – pyta udając zaciekawienie.
- Nie wiem… ale ciebie się nie boję. A teraz wstawaj bo się przeziębimy. – wstaję i szczelniej otulam się puchatym szalikiem, w pandy.
- Amanda… - zaczyna ale nie dane jest mu dokończyć.
- Nie mów do mnie Amanda mów do mnie Yuta.
- Dobrze.. to nawet prostsze…  - uśmiecha się promiennie – Yuta… skoro pomogłem ci w przezwyciężeniu lęku wysokości, to może z wodą też mi się uda…

 - Powiedz, że nie chcesz mnie wrzucić do rzeki! – krzyczę przerażona.
- Nie, myślałem raczej o basenie. Moja siostra, Kris, może inni chłopacy… - pyta a jego uśmiech powiększa się jeszcze.
- Ymm… no nie wiem. Dziś jest piątek, a w poniedziałek lecę na tydzień do Seulu.
- Zaraz, zaraz… JAK TO NA TYDZIEŃ DO SEULU?  - wymówił dobitnie.
- Jak to nie wiesz? – pytam równie zdziwiona co on. – stwierdziliśmy, ze tydzień będę spędzać tam, a tydzień tutaj. – wyjaśniam.
-  A więc to tak… Ej! Yuta mam jeszcze tylko jedno pytanie i będziemy lecieć, bo robi się na prawdę zimno. – poprawia płaszcze demonstrując jak mu zimno.
 - Mów śmiało! – ton mojego głosu robi się nieco bardziej podejrzliwy.
- Masz chłopka? – pyta wprost, chyba próbując zrobić to delikatnie.
- Nie… i na razie raczej nie szukam miłości… - odpowiedź jest dość szybko pomimo początkowego zdziwienia.
- Dziwne to zabrzmi ale… cieszę się. Nie, żebym cie nie lubił czy coś, ale nie chcę mieć, a raczej nie mogę dziewczyny, i nie chciałbym cie zranić. – tłumaczy tajemniczo, na jednym wydechu.
Postanawiamy wrócić do centrum i coś zjeść. Mimo naszych wyznań jest miło, i nie czuję się niezręcznie. Jesteśmy jak przyjaciele… Albo nie! Tylko nie przyjaciele. Przerabiałam to już. Zupełnie nie wierze w przyjaźń damsko-męską. Zawsze ktoś się zakochuje i potem jest problem.
W końcu idziemy na sushi, a ja całą drogę przechwalam się, że potrafię jeść pałeczkami. Co prawda robiłam to tylko raz, ale wychodziło mi naprawdę dobrze.
Siedzimy już czekając na lunch, i naglę słyszę z ust piosenkarza.
- Fajny szalik… - uśmiecha się lekko, patrząc na pandy zwisające z obu jego końców. – Lubisz pandy?
- A można ich nie lubić?! – symuluję zdziwienie, patrząc z uśmiechem na chłopaka.  – Pandy są słodkie.

- Wiesz… ludzie mówią, ze wyglądam jak panda. – obwieszcza robiąc w  moją stronę słodką minkę.
- Hah… Ale ty wyglądasz jak taka duża panda. A duże pandy nie są w cale słodkie…
- Bardzo śmieszne…
- Całe popołudnie mija nam w świetnej atmosferze. Po sushi idziemy na gofry (bo Yuta jest nienażarta  xD przypis autora), w której podobno sprzedają najlepszy gofry w Pekinie. Zjadamy i ten posiłek ze smakiem, chodząc po parku i opowiadając o sobie nawzajem. Chłopaka bardzo interesuję jak jest w Ameryce i Anglii, ale ja uparcie twierdzę, że Azja jest o wiele bardziej interesująca. Opowiadam mu o tym, ze zawsze marzyłam, żeby mieszkać w Azji.
Potem Tao mówił mi o życiu w Azji właśnie. O szkole, jak u nich wygląda kultura względem innej osoby. Zdziwiło mnie, że ich relacje są tak oficjalne. Ale chłopak wytłumaczył, że jest to zależne od kontaktów tych osób i nie zawsze tego przestrzegają.
Około 16:00 musi wracać do dormu, bo o 20:00 maja koncert. Życzę mu szczęścia i obiecuję, zę będę oglądać. Bo koncert był transmitowany.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`

Gomen! Przepraszam, że tak długo to trwało, ale szkoła, i choroba robi swoje. Wybaczcie mi też wszelkie błędy, bo ledwo żyję. A i to że pisze raz w czasie teraźniejszym raz w przeszłym to efekt zamierzony :) Dziękuję za komentarze pod ostatni postem :* ♥

FanPage